चितवन। चितवन महोत्सवमा झण्डै ३० करोड रुपैयाँ बराबरको कारोबार भएको दाबी गरिएको छ। महोत्सव मूल समिति संयोजक सुमनकुमार श्रेष्ठले यसलाई उद्योग, व्यवसाय र पर्यटन प्रवर्द्धनको महत्वपूर्ण अवसरको रूपमा व्याख्या गरेका छन्। तर, महोत्सवको आर्थिक र सामाजिक प्रभावको गहन मूल्यांकन भने अझै बाँकी रहेको देखिन्छ।
महोत्सवमा ४३० वटा स्टल स्थापना गरिएको र रोजगार मेला, हार्डवेयर्स एक्स्पो, अटोमोबाइल प्रदर्शनी, र विभिन्न सांस्कृतिक कार्यक्रमहरू सञ्चालन गरिएका भए पनि यसले साना तथा मझौला व्यवसायलाई कति मात्रामा दिगो लाभ पुर्यायो भन्ने प्रश्न उब्जिएको छ। महोत्सवमा गरिएको कारोबारको तथ्यांक पारदर्शी रूपमा प्रस्तुत नगरिँदा, दाबी गरिएको आर्थिक उपलब्धिलाई आलोचनात्मक दृष्टिकोणले हेर्नुपर्ने देखिन्छ।
महोत्सवको उद्देश्य उद्योग, कृषि, पर्यटन, सूचना प्रविधि र स्वास्थ्यजस्ता क्षेत्रमा नयाँ सम्भावना खोज्नु थियो। तर, अधिकांश स्टलहरूमा व्यावसायिक सामानको बिक्रीमा मात्रै ध्यान केन्द्रित गरिएको, र दीर्घकालीन विकासका सम्भावनाहरूको अध्ययन वा योजना निर्माण नगरेको आरोप लाग्न सक्छ।
यसका साथै, आदिवासी जनजातिको परम्परा र रीतिरिवाजलाई महोत्सवको केन्द्रमा राखिएको भनिए पनि कार्यक्रमको प्राथमिकतामा ती समुदायको सक्रिय सहभागिता र उनीहरूका मुद्दाहरूलाई सम्बोधन गर्न पर्याप्त चासो देखिएको छैन।
बागमती प्रदेशका मुख्यमन्त्री बहादुरसिंह लामाले महोत्सवको समापन गरे पनि स्थानीय र क्षेत्रीय तहमा यसले के कस्तो सकारात्मक प्रभाव पार्नेछ भन्ने विषय अस्पष्ट नै रहेको छ। महोत्सवमा आयोजित गोष्ठी र कार्यक्रमहरूको निष्कर्ष के थियो भन्ने जानकारी सार्वजनिक नगरिनु, महोत्सवलाई प्रचारमुखी मात्र बनाइएको संकेत गर्न सक्छ।
चितवन महोत्सवजस्ता ठूला कार्यक्रमहरूले वास्तविक प्रभाव पार्न व्यापार प्रवर्द्धन, स्थानीय उत्पादनको दिगो विकास, र सामाजिक मुद्दाहरूको सम्बोधनलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। अन्यथा, यस्ता महोत्सवहरू केवल दाबीको रूपमा सीमित भई दीर्घकालीन प्रभाव दिन असफल हुने जोखिम रहन्छ।
सम्पादक:
लोकेन्द्र भण्डारी
समाचार संयोजक:
सुनिल आचार्य
रिपोर्टर:
अनिता बिष्ट
सरोज वोलखे
